In 2010 was er speciaal aandacht voor shelter medicine: diergeneeskunde voor asieldieren. Een asiel stelt andere eisen aan de gezelschapsdiergeneeskunde dan de zorg voor huisdieren die in een gezin wonen, juist doordat er veel dieren dicht bijeen zitten. “Het is jammer dat er in de asielwereld nog weinig kennis en ervaring wordt gedeeld,” meent Nicole Samson. “Gelukkig wordt het vakgebied ontwikkeld.”

Nicole Samson werkt in een vijfmanspraktijk in Velserbroek. Naast de zorg voor de patiënten houdt ze zich ook bezig met marketing en PR en één ochtend in de week is zij te vinden in Het Kerbert Dierentehuis in IJmuiden. “De rol van de dierenarts kan per asiel erg verschillen,”legt ze uit. Zelf is zij naast haar veterinaire werk inmiddels als ad interim beheerder actief bij het dierentehuis. “Daardoor sta ik in functie tussen het bestuur en de vaste medewerkers in en fungeer ik voor beide partijen als spreekbuis. Mijn rol is vrij groot en omvat ook beleidsmatig advieswerk.” Zij vindt het fijn om nauw betrokken te zijn bij het asiel.

Juist omdat dieren in asiels in groepen leven, is de een-op-een-relatie tussen asiel en dierenarts heel belangrijk, vindt Samson. “Het gaat om grote aantallen dieren op jaarbasis en dus om veel geld. Honderden dieren die het asiel in- en uitgaan. Allemaal geënt, gecastreerd en gesteriliseerd. Door een duurzame relatie kun je goede afspraken maken en is er meer bespreekbaar.”

Samson geeft aan dat een asiel een andere kijk vraagt. “Je moet enorm op de kosten letten. Als er veel dieren behandeld moeten worden bij een infectieziekte probeer je dat zo kostenefficiënt mogelijk te doen, maar wel zó dat het personeel het kan behappen: elke kat een pil geven is lastiger dan een passend middel dat door het drinkwater kan. Preventief gebeurt er niets vanwege de kosten.”

De faculteit Diergeneeskunde, de Dierenbescherming en de KNMvD hebben het initiatief genomen tot een Shelter medicine opleidingstraject waaraan dierenarts Ruth van der Leij sinds begin 2010 werkt. Samson is er blij mee: “Tijdens mijn opleiding kreeg ik niets specifiek over shelter medicine. Het kwam af en toe ter sprake, bijvoorbeeld bij dermatologie. Nu in de praktijk vraag ik me regelmatig af ‘hoe doen anderen dat?’ Het is geweldig dat er nu iemand is die je kunt mailen met vragen. Ruth van der Leij reageert snel en helder en is een prettig aanspreekpunt.”

Ook over het symposium dat op de faculteit Diergeneeskunde georganiseerd werd, is Samson positief: “Hartstikke goed om eens gezichten te zien van collega-asieldierenartsen en ervaringen uit te wisselen. Er bleken grote verschillen te zijn in de mate waarin de dierenartsen zaken gedaan krijgen op de asiels waar ze werken.”
Samson zou het zeer waarderen als zo’n symposium een jaarlijkse traditie werd, waarbij er naast Amerikaanse inzichten nadrukkelijk naar de Nederlandse situatie gekeken zou worden. “Je kunt van elkaar leren. Als er kengetallen zijn over bijvoorbeeld de doorstroom van dieren, of het aantal euthanasiegevallen, kun je asiels met elkaar vergelijken en van de best practices leren.”

De shelter medicine is een vak apart dat van de gezelschapsdierenarts speciale kennis en vaardigheden vraagt. Over de rol van de beroepsvereniging zegt Samson: “De KNMvD kan de asieldierenarts helpen met publicaties in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde of op de website, het faciliteren van een netwerk van asieldierenartsen – met Ruth van der Leij als spil – en heldere standpunten voor ethische vraagstukken, bijvoorbeeld over de opvang van verwilderde katten. Daar zijn wij echt mee geholpen.”

Links
Website Dierenbescherming
Dossier Dierenwelzijn (voor leden)

Terug