Forensische pathologie

Het lot heeft bepaald dat ik geen natuurlijke aanleg tot moorden heb. Het zou mij gewoon te veel mentaal belasten om een ander mens te doden, laat staan een dier! Het laatste deel van de vorige zin ligt gezien mijn werk als dierenarts en als niet-vegetariër, toch wat genuanceerder dan wel gecompliceerder. Het doden van de nuttige huisdieren laat ik bij voorkeur over aan anderen en het doden van gezelschapsdieren is voor mij een noodzakelijk voortvloeisel uit het klinisch en ethisch redeneren dat we ons in de opleiding en maatschappelijk eigen hebben gemaakt. Een moord of poging daartoe op een huisdier, van jezelf of van een ander is geen geaccepteerd sociaal gebeuren. Dat was het vermoedelijk nooit. Ik denk dat het vroeger ook moreel verwerpelijk was de hond van je buren spontaan dood te schieten. Met de toenemende aandacht voor dierenwelzijn en onderbouwing van hun intrinsieke waarde zie je onze ethiek voor dieren steeds verder opschuiven – zeg maar onze gewoontes die we hebben in de omgang met onze dieren. Natuurlijk blijft het allemaal uitermate selectief om welke dieren het gaat. ‘Onze’ dieren hebben rechten verworven die steeds meer vastgelegd worden in wetten. Ook het strafrecht verandert mee en deels volgens andere lijnen. Een wolf doden is zo een groter vergrijp (maximaal 6 jaar) dan het vergiftigen van een willekeurige buurhond (maximaal paar maanden). De forensische pathologie is het verlengstuk van dat strafrecht. Er wordt onderzocht of er strafbare feiten gepleegd zijn. Ik denk dat onze maatschappij qua ethiek en qua begrip van het strafrechtelijke redelijk op één lijn zit wat mensen aangaat. In onze ethiek en het daarbij behorende begrip van het strafrecht wat de dieren betreft, is dat echter veel minder het geval. Het ligt ook complexer vanwege de volstrekte willekeur om welke dieren het gaat. Mag je nu nog wel je eigen kip doden? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Het is belangrijk deze verandering maatschappelijk op de juiste manier te voeden en te duiden. Voor je het weet, worden dierenrechten en dierenwelzijn te ‘woke’ verklaard en daarmee in de linkse hoek geframed en dan bereik je niets meer. Het lijkt mij noodzakelijk dat het strafrecht voor dieren op een gedegen en volwassen manier meegroeit met een wetenschappelijk onderbouwde ethische verandering van de maatschappij. Het strafrecht kan dan juist een belangrijke rol vervullen in het sturen van die verandering in plaats van er decennia bij achter te lopen.