Aan het werk: Persoonlijk onderhoud

“Ik was 22 en het oudste kind van gescheiden ouders, met een zwaar verantwoordelijkheidsgevoel, dat alles zelf wilde doen. Achteraf denk ik: alle elementen om een burn-out te krijgen waren er. Ik was iemand die de lat voortdurend heel hoog legde, niet om hulp vroeg en geen nee kon zeggen. Ik studeerde al een paar jaar in Utrecht en zat in het studentenbestuur van allerlei clubjes.

In deze rubriek vraagt het Tijdschrift voor Diergeneeskunde dierenartsen naar een ervaring die van grote invloed is geweest op hun persoonlijke gezondheid. Deze keer: Merel Langelaar (50), voorzitter van de KNMvD en coördinerend specialistisch inspecteur bij de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ):

Daarnaast had ik twee bijbaantjes, want voor een reis naar India had ik geld van mijn opa geleend en dat wilde ik zo snel mogelijk terugbetalen. Als ik een uitnodiging kreeg voor een feestje, zei ik altijd ja, ook al had ik er geen tijd voor. En afzeggen deed ik ook niet, want dat vond ik niet aardig. Dat kón ik niet. En altijd was er dat rare, interne stemmetje waar ik almaar méér van moest. Soms vroeg iemand hoe ik dat allemaal kon combineren. Dan antwoordde ik luchthartig: oh, dat gaat allemaal wel, hoor. En dan zei gelijk daarna dat stemmetje in mijn hoofd: dan kan er nog wel een tandje bij. Maar ondertussen was ik eigenlijk ontzettend moe. Op een dag, na een emotioneel gesprek, ging het mis. Opeens zei er echt iets ‘krak!’ in mijn hoofd. Ik voelde me een zombie. De dag daarna stond ik bij de bus om naar de Uithof te gaan en ik kon alleen maar huilen zonder dat ik wist waarom. Niets ging meer. Toen wist ik wel dat er iets moest gebeuren. Ik heb mijn moeder gebeld en daarna een psycholoog. Ik kan me nog goed herinneren dat ik op weg naar de psycholoog door de sneeuw liep. Het lag er net, een mooie laagje verse sneeuw. Normaal zou ik daarvan hebben genoten, maar nu voelde ik er niets bij. Bij de psycholoog kreeg ik cognitieve gedragstherapie: ik leerde ruzie maken, nee te zeggen en om hulp te vragen. Na een paar maanden ging het beter met me. Ik voelde de wolken in mijn hoofd optrekken. De hele periode is extreem leerzaam voor me geweest. Het stemmetje is vrij stil geworden, maar de ‘drive ‘heb ik gehouden. Tegen mijn kinderen op de middelbare school zeg ik: een zes is genoeg. Er is zoveel meer dan hoge cijfers op school. Je kunt het niet allemaal maximaal doen. Dat moet je accepteren. Ik heb twee banen en vier kinderen thuis, maar gelukkig ook een man die thuis veel regelt. Daardoor krijg ik er veel energie van en ervaar weinig stress. Het is belangrijk om je energiebalans in de gaten te houden: wat vreet energie en waar krijg je juist energie van? Het klinkt heel belegen, maar ik heb veel waardering gekregen voor de uitspraak ‘rust, reinheid en regelmaat’. En zorg dat je eet volgens de Schijf van Vijf en dat je voldoende beweegt. Dat helpt écht.”

Wat vindt de deskundige ervan?

Bart Dollekens, bedrijfsarts-instituutsopleider, SGBO Eerstelijnsgeneeskunde Radboudumc: “Mooi, de openheid van Merel Langelaar. Dit kan zeker bijdragen aan preventie in de toekomst onder studenten diergeneeskunde en dierenartsen. Haar terugblik laat zien dat bij burn-out over een breed terrein naar oorzaken gezocht moet worden. Het gaat niet alleen om factoren tijdens de studie of op het werk. Bij het onderzoeken van je eigen gedrag en onderliggende normen en waarden kan een psycholoog hulp bieden. Maar dan ben je er nog niet. Je zult je gedrag inderdaad ook echt moeten veranderen. Ook daarbij kun je professionele hulp gebruiken.”

Om te kunnen reageren op een bericht dient u ingelogd te zijn.


Inloggen