Persoonlijk Onderhoud

In deze rubriek vraagt het Tijdschrift voor Diergeneeskunde dierenartsen naar een ervaring die van grote invloed is geweest op hun persoonlijke gezondheid. Deze keer: Neeltje Drijfhout (35), dierenarts spoed en intensieve zorgen en wondmanagement. Zij voelde zich aangetast in haar privacy toen ze erachter kwam dat een diereigenaar stiekem een geluidsopname had gemaakt van een zeer emotioneel verlopen consult.

“In de praktijk kregen we een kitten met een blijvende rechteraortaboog, een pneunomie en ook nog de erfelijke hartaandoening HCM. In zo’n geval bellen we altijd even met de fokker om te bespreken hoe het gaat met de rest van het nest en hoe ze andere combinaties met de vader- en moederkat kunnen laten checken op de aandoening. We besloten dat het kitten een te slechte prognose had voor een operatie. Zou het niet beter kunnen inslapen? Eigenlijk wel, vonden we. Maar de nieuwe eigenaar van het kitten wachtte daarmee. En wonder boven wonder knapte het poesje op. Ze deed het eigenlijk gewoon supergoed. Ik adviseerde de eigenaar om nu niet te opereren, maar om wél langs te komen voor een ‘second opinion’. ‘Als jij zegt dat het kitten het supergoed doet, zie ik nu geen reden om het te laten inslapen’, vertelde ik haar. Maar de fokker vond dat de nieuwe eigenaar een verkeerde beslissing had genomen. Die vond dat het kitten wél geëuthanaseerd had moeten worden. Er kwam een rechtszaak over de zorg voor het dier. En toen hoorde ik opeens van de advocate van de nieuwe eigenaar dat mijn eerste gesprek met de fokker was opgenomen. Zij wilde van mij weten of ik toestemming had gegeven voor die geluidsopname. Als ik dat niet had gedaan, kon het namelijk niet in de rechtszaal worden gebruikt. Ik stond perplex.

Ik ben me ervan bewust dat het heel heftig klinkt, maar op dat moment voelde ik me verraden en aangetast in mijn privacy. Elke dag zetten we ons met volle inzet en integriteit in, vanuit passie voor het vak en het dier. En dan wordt je vertrouwen op zo’n manier geschaad. Ik ben inmiddels twaalf jaar dierenarts. Ik ben genoeg door de wol geverfd om te weten dat agressief gedrag of vervelende opmerkingen aan de orde van de dag zijn. Als klanten moeten afrekenen, wordt er steevast gegrapt: ‘Ja, de dierenarts moet het golfabonnementje zeker betalen, hè?’ Dat is niet leuk, maar dat zijn we gewend. Maar het stiekem opnemen van een gesprek: dat voelde als een steek in de rug. Het ergste vond ik nog dat collega’s er zo laconiek over deden. Als dierenarts moet je altijd sterk zijn. Emotioneel geraakt worden, dat is een zwakte: dat is de mores binnen de beroepsgroep. Binnen de beroepsgroep zouden we elkaar veel meer steun kunnen geven. Maar zolang we denken dat we cowboys zijn die zelf nooit een zwakte mogen laten zien, gaat dat niet gebeuren. De reactie die ik kreeg van collega’s was nadat ik hoorde dat een gesprek stiekem was opgenomen: ’Ach ja, dat zal wel eens gebeuren.’ Dat voelde nog eens als een extra afwijzing. Dierenartsen vinden dat ik dergelijk gedrag van klanten normaal moet vinden, maar
is dat wel zo?’

Tekst Aliëtte Jonkers, freelance journalist Foto door Adrianna Calvo from Pexels

Aanvullende informatie:

Om te kunnen reageren op een bericht dient u ingelogd te zijn.


Inloggen