Tuchtrecht – Als een steen op de maag

Letterlijk. Bij de dierenarts, en misschien ook wel bij de eigenaar. Want waar de dierenarts hier wordt berispt voor te lang wachten, zullen hier bij de lezer ook wel wat vraagtekens rijzen over de afwachtende houding van de eigenaar. Zoals zo vaak gehoord in de wandelgangen: “waarom is daar eigenlijk geen tuchtcollege voor?”

De hond in kwestie vond het nodig om een aantal stenen naar binnen te werken. Wel veganistisch en ook ‘natuurlijk’ maar zeker niet gezond. De eigenaar heeft blijkbaar niet gemerkt dat haar hond aan het grindpad was begonnen want zij komt pas bij de dierenarts als de hond al een week of zes niet meer stopt met braken zodra zijn maag leeg is. Een maandje Zitac en kleine porties voer helpen niet. Nog eens drie weken kleine porties voer uit automatische voerbakken met een timer. Helpt ook niet. Klinisch onderzoek, bloedonderzoek, urineonderzoek: niets. Inmiddels is er dan al ruim 3,5 maand verstreken nadat de eigenaar voor het eerst merkte dat de hond veel braakte. Uiteindelijk worden een echo en röntgenfoto’s gemaakt, waaruit blijkt dat de hond vier ‘op stenen gelijkende voorwerpen’ in de maag heeft zitten. De dierenarts belt met een specialist om te vragen of de stenen er via een gastroscopie uit kunnen maar de specialist denkt dat de stenen daarvoor waarschijnlijk te groot en te hard zijn. Laten braken of chirurgisch verwijderen is het advies. De eigenaar kiest voor laten braken en kan daarvoor drie dagen later (na het weekend, IB) bij de dierenarts terecht. Dat levert een steen op. Bij een tweede injectie apomorfine komt er ondanks heftig braken niets meer. Dan toch maar snijden; er wordt een afspraak gemaakt voor ruim een week later.Het pakketje stenen levert een pakketje verwijten op en dat leidt tot een berisping. Steenhard.Na 3,5 maand zou je denken dat dat niet meer uitmaakt, maar helaas gaan de stenen uitgerekend die week aan de wandel en belanden gedeeltelijk in het proximale duodenum, waar ze de boel afsluiten. Een steen wordt alsnog uitgebraakt, maar de conditie van de hond gaat hard hollend achteruit. Uit een echo blijkt dat er nog minstens twee stenen rondzwerven en de hond gaat direct op tafel waarbij twee zwerfkeien worden verwijderd. Het duodenum ziet er dan al niet meer al te fris uit maar de operatie slaagt. De hond komt wel bij uit de operatie, maar overlijdt ’s nachts. Het Tuchtcollege vindt dat de dierenarts geen verwijt kan worden gemaakt met betrekking tot de eerste pogingen om met Zitac en gedoseerde kleine porties voer het braken onder controle te krijgen. Vanaf het moment dat uit de echo en foto’s bleek dat er stenen in de maag zaten, had er echter voortvarender moeten worden gehandeld. Vanaf het moment dat de specialist braken of een gastrotomie adviseerde had er sneller moeten worden gehandeld en zeker niet tot na het weekend worden gewacht. Liever nog meteen geopereerd, maar dat was ook een keuze van de eigenaar. Toen de apomorfine geen of te weinig effect bleek te hebben, had een operatie echt sneller moeten worden uitgevoerd. De dierenarts geeft aan dat hij eerst de elektrolyten- en zuurbalans wilde herstellen. Begrijpelijk, maar bij stenen in de maag is het risico op een darmafsluiting te groot en is actiever optreden echt nodig. Bovendien had de dierenarts de eigenaar ook eerder moeten waarschuwen om aan de bel te trekken als de conditie van de hond achteruit ging. Tot slot had de dierenarts bij al dat braken sneller kunnen overgaan tot een vochtinfuus om uitdroging tegen te gaan. Het pakketje stenen levert een pakketje verwijten op en dat leidt tot een berisping. Steenhard. Tegels kunnen ook mooi zijn en als je hond stenen eet is een muilkorf een heel mooi ding.

Om te kunnen reageren op een bericht dient u ingelogd te zijn.


Inloggen