Tuchtrecht: Geen gelukkig nieuwjaar…

… voor deze Argentijnse dog en eigenaar. De hond lijdt aan primaire epilepsie die steeds erger wordt. Ondanks meer medicatie, waaronder Pexion, krijgt de hond clusteraanvallen. De dag voor oud en nieuw zo erg dat hij wordt opgenomen en behandeld met Midazolam, Fenobarbital en Propofol.

Op het opnameformulier vult de eigenaresse in dat als het nodig is de hond gereanimeerd mag worden. De bedoeling is om de hond met een CRI met Propofol in slaap te houden, de dosering geleidelijk te verlagen en te hopen dat de hond dan aanvalsvrij weer wakker kan worden. Met de eigenaresse wordt wel besproken dat de prognose niet geweldig is, en dat de hond wordt geëuthanaseerd als hij niet aanvalsvrij wakker wordt. Vervolgens wordt door de verschillende dierenartsen die op 31 december dienst hebben, de dosis geleidelijk aan verlaagd. Na middernacht is de dosis zodanig verlaagd dat de hond weer onrustig begint te fietsen, waarna de dosering opnieuw iets wordt verhoogd. De eigenaresse wordt gebeld en wordt meteen nijdig aan de telefoon: de dosis mag niet weer worden verhoogd, want daar zou de hond aan kunnen overlijden. Wel wordt afgesproken dat niet verder zal worden afgebouwd. Een paar uur later bezwijkt de hond aan een hartstilstand. De eigenaresse sleept alle betrokken dierenartsen voor zowel Tucht- als Beroepscollege vanwege een overdoseringPropofol en omdat ze de hond niet hebben gereanimeerd. Als ze dat hadden gedaan, had de hond kunnen blijven leven tot de euthanasie waar zij dan bij had kunnen zijn. Zo lopen verschillende vragen door elkaar. Had de hond vanwege de verklaring moeten worden gereanimeerd, of in ieder geval in leven worden gehouden tot de eigenaresse er was? Was de toediening van de Propofol onjuist? Had de dierenarts die middernachtelijk belde dat de dosis weer iets was verhoogd, de eigenaresse voor de zekerheid moeten laten komen? Lastige situaties die elkaar tegenspreken. Enerzijds reanimeren, anderzijds afspreken dat de hond wordt geëuthanaseerd als hij met aanvallen wakker wordt. Enerzijds rustig houden en Propofol afbouwen, anderzijds wel genoeg blijven geven om hem slapend te houden.

Mogen is niet moeten

Beide colleges hebben begrip voor de eigenaresse, maar ook voor de dierenartsen. Toen de hond nog sliep maar onrustig werd, was niet te voorspellen hoe het verder zou gaan. De intentie om hem in slaap te houden en hopelijk aanvalsvrij wakker te laten worden, is veterinair wel juist maar biedt geen garantie dat het ook zo zal lopen. Natuurlijk begrijpen beide colleges dat de eigenaresse bij het overlijden van haar hond had willen zijn, maar reanimeren met als doel het uitstellen van het moment van overlijden, is een ethisch dilemma dat de dierenarts voor een moeilijke keuze zet. Het feit dat de eigenaar toestemming heeft gegeven om te reanimeren, wil nog niet zeggen dat reanimeren ook verplicht is. De dosering Propofol is niet onjuist en het staat overigens ook niet vast dat dit heeft geleid tot het overlijden van de hond. Bij een dergelijke langdurige epileptische aanval kan altijd orgaanschade ontstaan. Het is uiterst ongelukkig geweest dat de behandeling niet het beoogde resultaat heeft gehad, en dat de eigenaresse er niet bij was toen de Argentijn overleed, maar behandelplan, medicatie en doseringen zijn niet onjuist. Dat de hond ineens min of meer onverwacht overleed kon niemand voorzien. Het is niet reëel om te verwachten dat bij reanimatie de hond alsnog aanvalsvrij wakker zou zijn geworden, zeker gezien het wisselende verloop en de toch al slechte prognose. Door het Tuchtcollege worden alle klachten ongegrond verklaard en het beroep daartegen door de eigenaresse wordt door het Beroepscollege verworpen. Het leven is niet altijd maakbaar en voorspelbaar.

Om te kunnen reageren op een bericht dient u ingelogd te zijn.


Inloggen