Tuchtrecht – Off course

Krak! Een racende Barzoi breekt haar voorpoot tijdens de zaterdagse windhondenrennen. De eigenaar snelt naar de dichtstbijzijnde dienstdoende dierenarts om de Barzoi te laten repareren. De dierenarts voelt niet veel voor deze gecompliceerde operatie maar de reisafstand naar de eigen dierenarts is te ver om de hond met deze breuk weg te sturen.

De dierenarts weet dat een plaat met schroeven bij windhonden problemen kan geven omdat na/bij het verwijderen de schroefgaten nog wel eens breuken veroorzaken. Hij kiest daarom voor een IM-pin in de ulna en brengt een spalk met verband om de betreffende poot aan.

In de periode daarna blijft de eigenaar bij deze dierenarts voor controle en nazorg. In acht maanden komt de hond een keer of elf langs en na negen maanden wordt de spalk dan eindelijk verwijderd. De hond loopt helaas nog steeds zeer slecht en de eigenaar vindt dat de poot er ook niet goed uitziet. Het lijkt wel of de hond ook last heeft van haar pols. In overleg met een orthopedische kliniek krijgt de hond een brace en hydrotherapie maar ook dat helpt niet. De brace wordt voortdurend aangepast, maar het schiet allemaal niet op. De orthopedische kliniek adviseert de eigenaar om een ‘second opinion’ te gaan vragen.

De ‘second opinion’ laat aan duidelijkheid weinig te wensen over:
De hond heeft op dit moment twee problemen in de onderarm die het gebruik van de poot verhinderen. 1) De non-union van een oude radius-ulna fractuur. 2) Carpale hyperextensie die niet is behandeld. De oorzaak van het ontstaan van de non-union van de simpele radius ulna fractuur is een verkeerde keuze van fixatie. IM-pinning van de ulna is alleen geïndiceerd als extra ondersteuning van een fixatie van de radius. Dat is in dit geval niet gebeurd. Een spalk of gipsverband is alleen geïndiceerd in zeer specifieke gevallen van middelgrote honden die jonger zijn dan één jaar. Bovendien dient de spalk dan tot halverwege de humerus te komen om genoeg steun te bieden. Op de opnames blijkt de spalk aangelegd tot onder de elleboog. Een combinatie van beide technieken wordt nergens specifiek beschreven, maar deze hond was ten tijde van het ongeluk al 4 jaar oud en weegt 35 kilo. De aanbevolen techniek bij een dergelijke distale transversale radius ulna fractuur is een plaat met schroeven of een externe fixateur.

Pinnen of niet pinnen?

Vervolgens wordt de hond een tweede maal geopereerd en herstelt dan sneller en beter. De dierenarts mag vervolgens aan het Tuchtcollege komen uitleggen waarom hij voor de IM-pin en de te lage spalk heeft gekozen. Daarbij beroept hij zich op bovengenoemde redenen. Hij voelde er al niet voor en verwachtte problemen met de schroeven omdat een Barzoi een windhond is. Het Tuchtcollege kan zich in de uitleg niet vinden. Als er al een keuze was tussen een IM-pin of een plaat met schroeven, dan had die keuze in ieder geval aan de eigenaar moeten worden voorgelegd. De spalk had hoe dan ook hoger moeten zitten. Toen de fractuur in al die maanden daarna niet tijdig en niet naar behoren genas, had de dierenarts verwijzing naar een orthopedisch specialist moeten voorstellen. Tot slot is de carpale hypertensie die bleek te zijn opgetreden, helemaal niet opgemerkt en behandeld, terwijl de eigenaar wel klaagde over een slappe onderpoot en verdikte pols. Volgens de dierenarts was de poot te fragiel voor verder onderzoek, maar ook dat vindt het Tuchtcollege niet een afdoende reden om dan maar niet verder te zoeken.

Bij elkaar zijn dat wel voldoende veterinaire nalatigheden om geen waarschuwing maar een berisping op te leggen.

Tekst Iaira Boissevain Illustratie Henk Vrieselaar

Om te kunnen reageren op een bericht dient u ingelogd te zijn.


Inloggen